Archief voor de categorie 'Uncategorized'
Beveiligd: SYNTHESEVERSLAG
Facebook, our life
De nieuwe generatie, de facebookgeneratie.
Iedereen weet alles van elkaar, niets blijft nog geheim.
Iedereen wordt blootgesteld via foto’s, letterlijk of figuurlijk, of hij dit nu wil of niet.
Interesses worden geuit via fanpages en groepen, ik ben anti. Al moet ik stiekem toegeven dat er zoveel leuken tussen zitten en dat er zoveel groepen lijken te zeggen wat je denkt. Iedereen uniek ? Yeah right!
Dus aangezien mijn schrijfstijl de laatste weken op niets trekt zeg ik het even met facebook:
My parents have an amazing child!
–> (natuurlijk heb ik het hier dan over mijn broer en zus, waarmee mijn band nog elke dag sterker en sterker wordt)
Thanks mom I could be dying and you’re not answering the phone.
–> Ik mag dan al wel tot de facebookgeneratie behoren mijn mama duidelijk nog niet tot de gsmgeneratie.
“We can still be friends” is like saying “Hey, the dog died but we can keep it”
–> Ik heb het al zoveel geprobeerd maar het lijkt niet te werken, de vriendschappen gaan over, de honden beginnen te stinken, …
When I’m home alone and I hear a noise … I completely freeze.
–> Go Charlotte, echt de kwaliteit die je als GOB nodig hebt. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik de laatste jaren mijn angsten meer en meer overwonnen heb, en ‘freezen’ gewoon wel iets leuk vind..
Ik zou nog uren kunnen doorgaan maar dan ga ik spijtig genoeg in slaap vallen voor mijn computer, dus ik geef het op en twijfel om de groep aan te maken: ik ben niet content van mijn portfolio.
Plantijn, het kind in jezelf
Zes weken keihard werken aan taken waar jezelf niet altijd volledig achterstaat, zes weken met acht mensen samenwerken die je niet kent en je ook niet allemaal lijken te bevallen.
Zes weken vol frustraties en gelach.
Zes weken waarin er wordt gehyperventileerd, gegierd, geweend, gebruld, geruzied, ‘gestoelenraced’, ‘gegsmfight’, ‘geyoutubed’, gewerkt, …
En dan een zevende week waarin je zo blij bent dat je afscheid kan nemen van de taak maar waarin je beseft dat je deze ozo van jou verschillende persoonlijkheden stiekem toch wel enorm hard gaat missen.
Reflecteren over reflecteren
Reflecteren heeft verschillende betekenissen, de definitie ervan bespaar ik jullie maar de betekenis die het voor mij heeft expliceer ik maar al te graag.
Laten we beginnen bij betekenis één: Het is de reden waarom hier de laatste tijd niets geplaatst is. Onze verslagen voor het school zouden reflectieverslagen moeten zijn maar wat zijn andere mensen nu geïnteresseerd in mijn reflecties ?
En natuurlijk is dat een uitvlucht, en heb ik hier gewoon al veel te lang niets meer geplaatst omdat ik het te druk heb en ja ook omdat ik af en toe wel eens te lui ben.
Maar goed dat is de nieuwste betekenis van reflecteren voor mij.
Want het begon allemaal een jaar geleden…
Een nieuwe school, nieuwe klasgenoten, nieuwe leerkrachten, een nieuwe portie stress en daar dook dan ineens het nieuwe magische duivelse woord “REFLECTEREN” op. Reflecteren ging maken of je zou slagen of niet, reflecteren de basisvaardigheid van elke opvoeder, reflecteren het belangrijkste aspect aan opvoeder worden, reflecteren: het moeilijkste wat er bestond. Dat was zowat wat reflecteren voor mij was de eerste module, het woord viel zo wat elke les en kwam bij elke beoordeling kijken maar wat het was werd eigenlijk nooit uitgelegd.
En daar kwam dan het eerste voorbereidende reflectieverslag aan, trillend voor de computer, enkele woorden typen, en weer weg, en weer enkele woorden typen, en weer weg, en weer enkele woorden typen … en dan toch maar voort typen, een nachtje zwoegwerk en zo daar was het eerste voorbereidende reflectieverslag. Want een echt reflectieverslag was het nog niet, nee dat was nog veel moeilijker.
Dus daar vertrok ik met mijn voorbereidend reflectieverslagje in men boekentasje, vastberaden dat ik gebuisd ging zijn, aangezien mijn reflectieverslagje niets anders was dan de verslagen die ik al altijd maakte over dat soort onderwerpen, gewoon het neerpennen van mijn gedachten.
Toen we de dag van onze evaluatie zaten te wachten op opbouwende kritiek besloot ik maar gewoon mijn oren te sluiten, horen hoe slecht ik was, veel zin had ik er niet in, ik zou wel gewoon luisteren naar de tips daarna. Toen ik daar met mijn oren dicht zat hoorde ik ineens het woord natuurtalent vallen. Nu zal het in mijn verbeelding wel natuurtalent zijn geworden in plaats van “Charlotte dat heb je heel goed gedaan”, maar toch, ik bleek dat reflecteren blijkbaar helemaal beet te hebben, “ehm ja oké, dankjewel, maar zou u me nu misschien toch eens even kunnen uitleggen wat reflecteren juist is?”.
Wel vanaf die dag kreeg dat duivels magisch woordje een nieuwe betekenis, een nog veel ergere betekenis…
Reflecteren is de reden waarom ik sinds kind al niet in slaap geraak ‘s avonds, proficiat lieve leergroepbegeleidster, geen dokter die me dit ooit heeft kunnen vertellen…
hemelse sneeuw
Vastbesloten trok ik drie truien, twee mutsen, vijf paar schoenen, zes sjaals, acht paar handschoenen, drie broeken en nog wat kleren aan. Het mocht dan de eerste sneeuwval zijn, de wegen mochten dan spekglad zijn, mijn wimpers vol met sneeuw, de wegen leeg buiten mezelf, ik had mezelf beloofd naar het kerkhof te gaan vandaag en geraken zou ik er ook. Daarbij iets mooier kon er toch niet zijn, een kerkhof prachtig wit met de manenschijn erop…
Na een fietstocht die me toch wat trager afging dan normaal, een paar groeten als hey eskimo en nat wordende billen (je weet wel, maar drie broeken…) bereikte ik samen met mijn mede sneeuwstrijder het kerkhof. Daar aangekomen moest ik haar toch gelijk geven, een kerkhof ‘s nachts is al niet echt mijn ding en de sneeuw deed er ook geen goed aan.
Het leek eerder overdag te zijn maar dan lekker vies en grimmig en alsof er overal wel wat vampiers, zombies en sneeuwmonsters verstopt zaten. “Ja, en ook maar vies dat je niet weet waar je stapt” was het antwoord van mijn medesneeuwstrijder.
Zo had ik er nog niet over nagedacht.. Dus lieve grafzerkjes moest ik perongeluk over jullie heen zijn gewandeld zonder dat ik het voelde, sorry voor mijn onrespectvolle handelen, al geloof ik zelf toch wat meer in het verhaal van de sneeuwmonsters…
Life’s a choice
Ja! Nee! Hmm Zeker ? Misschien… Of toch maar niet… Of jawel toch maar wel… Alhoewel… Duh! Tuurlijk! Neih… Maar… Niks te maren! Waarom niet ? Waarom wel ? En wat als…
Zo gaat het er ongeveer dagelijks in mijn hoofd aan toe, over vanalles en nog wat. Maar vorige week heb ik eindelijk één van deze ontelbare enerverende gedachtekronkels gestopt.
Al zo’n drie jaar ging hij rustig zijn gangetje in mijn overkokende hersenpan.
Het begon allemaal met de breuk met mijn ex. Wat denk je op je zeventien als je je al twee jaar aan iemand vastklapt die dan ineens lijkt te verdwijnen? Aaaaaaaaaaaaargh ik kan het niet aan. En aaaargh ik wil weg, ver weg. Vooral in dat laatste zinnetje bleef ik steken, dat eerste kwam wel in orde…
Ik besloot dat ik een jaar vrijwilligerswerk zou gaan doen, ik moest en zou weggaan en dan liefst nog zo ver mogelijk. Ik bezocht enkele organisaties, verdeed mijn tijd op talloze websites van vrijwilligerswerk om altijd tot de conclusies te komen te duur, te katholiek, te te te te … En om te moeten toegeven dat ik zo’n jaarTJE toch eigenlijk wel heel lang vond.
Dus besloot ik een studierichting te kiezen waar ik mijn stage in een ontwikkelingsland kon doen, dat was immers één van mijn dromen geworden, gaan helpen in een ontwikkelingsland.
Een maand geleden was het dan eindelijk zo ver, de voorstelling ervan, al had ik natuurlijk de weken ervoor weer wat hinksprongen zitten doen tussen wel en niet, voor en nadelen en vooral mezelf moed inspreken om het wel te doen.
Kom je daar vol verwachtingen aan op zo’n informatiemoment, ongeïnteresseerd luisterend naar de europese stages en wachtend op de stages die veel verder zijn, ver weg buiten Europa. Springt daar ineens iets Amerikaansachtigs tussen. Niet luisteren Charlotte, niet luisteren, niet luisteren, niet … ooh Amerika lijkt me eigenlijk ook wel heel leuk…
Hiephoi, wat een geluk heb ik, nog een keuze bij, zalig toch zo’n leven vol keuzes!
Ik haat ze, ik haat ze, ik haat ze, ik ga naar Amerika…
Tenminste als ik compatibel en geschikt ben, hah meneer de stagebegeleider ga jij nu maar eens wat keuzes maken!
En asjeblief vertel me niet dat mijn keuze uiteindelijk voor niets bleek…
Of liever toch wel ?
Of toch niet ?
Of….
America here I come!
Halloween met griezelouders
Kots, zieken, koude, heimwee, ruzies, ‘ranzige toiletten’, lawaai, te weinig slaap, … Maar vooral veel voldoening en me weer even kind voelen.
Met slaperige oogjes, veel gegeeuw en een hoop doorzettingsvermogen besluit ik hier toch nog even een blogje te schrijven over mijn fantastische scoutsweekend vol frustraties, wilde spelletjes, veel plezier en weinig slaap.
Halloweenweekend, lieve ouders gelieve er om half acht te zijn. Als wij om zeven uur aan het weekendlokaal aankomen staan er al een horde ouders te wachten om hun huilende kinderen af te staan aan vijf jonge meisjes die ze amper kennen. Een heel deel vond het niet nodig ons te laten weten wat hun adres, telefoonnummer en medische info is dus vormen we een leuk wachtrij-tje achter de computer in de hoop deze info toch nog te ontfutselen. De strijdlustige ouders die deze wel bezorgd hebben glippen langs ons naar boven om tegen onze vraag in hun kind snel het beste plekje te bezorgen, andere kinderen daarvoor verleggen is geen obstakel! Enkele kinderen die niet verwittigd hebben verschijnen toch, geen stress hoe meer zielen hoe meer vreugd, het zijn er toch nog maar 40… . Daarbij slagen er zelfs ouders in hun ingeschreven kind gewoon niet te brengen zonder ons daar van op de hoogte te stellen. Gelukkig komt onze lieve ouderraadvriend ons na een halfuur de tip geven dat het echt niet slim is ouders binnen te laten in de gebouwen en dat hij een voorbeeldige ouder is die het nu wel even snel zal ‘afbollen’… Echt bedankt voor de tip, kunnen jullie dan de volgende keer misschien op het afgesproken uur aankomen zodat wij eerst het gebouw kunnen verkennen en oh ja misschien moet u dan de volgende keer ook u dochter zelf laten uitpakken ? Want alle ouders bollen het namelijk af als ze hebben gezien dat hun kind een prachtig plaatsje heeft tussen al haar vriendinnetjes en haar matrasje er piccobello bij ligt.
Daartussen volgt een schitterend weekend met een verschrikkingstocht, en ja veel wenende kindjes maar toch ook wel dappere achtjarigen die zelfs de monsters durven bestrijden. Een weekend met wilde spelletjes waar 41 kinderen volledig in opgaan, gevolgd door 41 kinderen die toverdranken maken. ‘s Avonds een performance van jewelste door onze lieve griezels die ons ‘s morgens al om half acht kwamen wekken. En daartussen ongelofelijk lekker eten van onze geweldige fouriers. Spijtig genoeg is het zondag al gedaan en tijd om te kuiiisssen! Vol moed beginnen we te kuisen, geholpen door onze geweldige kids, en af en toe wat spelletjes er tussen. We hebben ons best gedaan een goede tijdsplanning te creëren maar ooh wie staat daar weer een half uur te vroeg ? Het zijn onze ongewenste griezels die onze geweldige kindjes veel te vroeg komen ophalen… Even in de auto wachten ? Nee het is veel aangenamer je kind gewoon weg te plukken uit een hoop van ondertussen nog 38 kinderen aangezien er ondertussen drie ziek naar huis waren afgevoerd.
Blijkbaar zijn we met ons gevijf nog niet opgewassen tegen een horde gruwelijke ouders, volgende keer meer voorbereidingen treffen!
En oh ja, we hebben ze trouwens met veel plezier een weekend opgevangen en weken tijd in de voorbereidingen gestoken, een dankjewel volgt wel op één van de 40 volgende vergaderingen dan zeker ?
Nvdr: Ze vallen niet altijd op, maar er zitten ook een behoorlijk aantal goede griezels tussen hoor! Daarbij produceren ze op één of ander manier wel schitterende, enthousiaste, geweldige kleine griezeltjes!
Familieuitstapjes
Als er nu één ding in het leven is wat het allerbelangrijkste is qua kennis, dan is het toch wel de kennis over de zwakke plekken van je ouders.
Af en toe moet je eens testen of het nog werkt, maar nog nniet veel hebben men lieve glimlach, knipperende ogen en de woorden ‘allerliefste papa’ me in de steek gelaten wanneer ik iets wilde gedaan krijgen. Ben ik trouwens niet zo in de moed om me te veranderen in een poeslieve dochter verstop ik me gewoon achter mijn virtueel schermpje en sms ik eens wat meer x-jes of een zie je graag achter mijn bericht. Geloof me, het zijn magische woorden die wonderen kunnen veroorzaken.
Nu als ik echt geen kans op falen wil moet ik de methode gebruiken die me nog nooit in de steek heeft gelaten de befaamde ‘familieuitstap’-methode. Als er bij mijn papa één toverwoord bestaat is het wel familieuitstap. Dus als ik hoor dat U2 naar België komt bedenk ik me ‘Let’s try it’.
“Papa”, allerliefste laat ik achterwege aangezien ik het magische toverwoord hier kan inschakelen dus ik toch al niks meer te vrezen heb, “ik had zo eens een ideetje, volgend jaar, 3 dagen naar je verjaardag, komt U2 naar België, wat eeehm dacht je van eehm er een familieuitstapje van te maken ?”. Oké, ik wist dat het toverwoord me ging helpen maar dat ik direct een “Wat een superidee!” naar me toe gegooid kreeg was echt wel het laatste wat ik verwachtte.
Nu had ik natuurlijk ook een heel proces geactiveerd, papa die een week druk bezig met alles te onderzoeken hoe hij die familieuitstap moet regelen, waar en wanneer moet hij die kaarten toch kopen ?
Als ik zaterdagmorgen om half 11 wakkerschrik van een ‘YES’ aan een gevaarlijk hoog aantal decibels die door het huis galmt denk ik dat er iets ernstigs is gebeurd. Oké, yes is een positief woord, maar niemand roept om iets positief zo verschrikkelijk hard, of toch wel ?
Want er klinken nog enkele yessen, aan een gelukkig lager aantal decibels, tot in mijn slaapkamer. Nu toch wakker en wel wat nieuwsgierig sluip ik nog halfslapend naar beneden om toch maar eens te gaan checken wat dat grote nieuws is. “Wat is er yesyesyes ?” “De volgende familie-uitstap is yesyesyes”, nog maar juist wakker probeer ik alles op een rijtje te zetten ” Dus we gaan…” “Jaja de hermansen gaan volgend jaar U2 een bezoekje brengen, weliswaar, met HEEL het gezin!”.
Het is een once in a lifetimer wat ik nu ga zeggen maar
ik kijk enorm uit naar ons volgende familie-uitstapje!
