Vorig jaar was het weer even tijd voor één van die afschuwelijke familieraden. Papa had groot nieuws te vertellen. Charlotte, Ans en Lukas, ik moet jullie iets bekennen. We waren nog maar net over het ‘papa heeft facebook’-trauma geraakt en daar kwam dan het nieuwe trauma, het ‘jullie papa heeft een blog aangemaakt’-trauma. Nu ga ik niet zeggen dat ik het verschrikkelijk vond dat we weer een reden bij hadden om ‘papa zit in zijn midlifecrisis’-mopjes te maken, maar toch overvalt je altijd even dat gevoel van schaamte. Wat erger was, was dat mijn naam af en toe op die blog verscheen. Wat nog erger was, was dat ik moest toegeven dat mijn papa eigenlijk wel behoorlijk goed schreef en dat die blog dan ook nog behoorlijk wat succes had. Mijn papa had wel verzachtende omstandigheden, hij zou na een jaar stoppen met bloggen. Yeah right papa, nu eens zien of je de concurrentie aandurft of je er toch echt mee stopt, want mijn geweldige Plantijn Hogeschool heeft me zowat verplicht een blog aan te maken.
Bij deze wil ik het eerste berichtje van mijn blog aan mijn papa opdragen, die in tegenstelling tot mij, enorm fier gaat zijn dat hij al in het eerste berichtje op de blog van zijn dochter wordt vermeld.
Papa nog veel succes met je treinverhalen en met het stiekem lezen van je dochters blog!