Halloween met griezelouders

Kots, zieken, koude, heimwee, ruzies, ‘ranzige toiletten’, lawaai, te weinig slaap, … Maar vooral veel voldoening en me weer even kind voelen.
Met slaperige oogjes, veel gegeeuw en een hoop doorzettingsvermogen besluit ik hier toch nog even een blogje te schrijven over mijn fantastische scoutsweekend vol frustraties, wilde spelletjes, veel plezier en weinig slaap.
Halloweenweekend, lieve ouders gelieve er om half acht te zijn. Als wij om zeven uur aan het weekendlokaal aankomen staan er al een horde ouders te wachten om hun huilende kinderen af te staan aan vijf jonge meisjes die ze amper kennen. Een heel deel vond het niet nodig ons te laten weten wat hun adres, telefoonnummer en medische info is dus vormen we een leuk wachtrij-tje achter de computer in de hoop deze info toch nog te ontfutselen. De strijdlustige ouders die deze wel bezorgd hebben glippen langs ons naar boven om tegen onze vraag in hun kind snel het beste plekje te bezorgen, andere kinderen daarvoor verleggen is geen obstakel! Enkele kinderen die niet verwittigd hebben verschijnen toch, geen stress hoe meer zielen hoe meer vreugd, het zijn er toch nog maar 40… . Daarbij slagen er zelfs ouders in hun ingeschreven kind gewoon niet te brengen zonder ons daar van op de hoogte te stellen. Gelukkig komt onze lieve ouderraadvriend ons na een halfuur de tip geven dat het echt niet slim is ouders binnen te laten in de gebouwen en dat hij een voorbeeldige ouder is die het nu wel even snel zal ‘afbollen’… Echt bedankt voor de tip, kunnen jullie dan de volgende keer misschien op het afgesproken uur aankomen zodat wij eerst het gebouw kunnen verkennen en oh ja misschien moet u dan de volgende keer ook u dochter zelf laten uitpakken ? Want alle ouders bollen het namelijk af als ze hebben gezien dat hun kind een prachtig plaatsje heeft tussen al haar vriendinnetjes en haar matrasje er piccobello bij ligt.
Daartussen volgt een schitterend weekend met een verschrikkingstocht, en ja veel wenende kindjes maar toch ook wel dappere achtjarigen die zelfs de monsters durven bestrijden. Een weekend met wilde spelletjes waar 41 kinderen volledig in opgaan, gevolgd door 41 kinderen die toverdranken maken. ’s Avonds een performance van jewelste door onze lieve griezels die ons ’s morgens al om half acht kwamen wekken. En daartussen ongelofelijk lekker eten van onze geweldige fouriers. Spijtig genoeg is het zondag al gedaan en tijd om te kuiiisssen! Vol moed beginnen we te kuisen, geholpen door onze geweldige kids, en af en toe wat spelletjes er tussen. We hebben ons best gedaan een goede tijdsplanning te creëren maar ooh wie staat daar weer een half uur te vroeg ? Het zijn onze ongewenste griezels die onze geweldige kindjes veel te vroeg komen ophalen… Even in de auto wachten ? Nee het is veel aangenamer je kind gewoon weg te plukken uit een hoop van ondertussen nog 38 kinderen aangezien er ondertussen drie ziek naar huis waren afgevoerd.
Blijkbaar zijn we met ons gevijf nog niet opgewassen tegen een horde gruwelijke ouders, volgende keer meer voorbereidingen treffen!
En oh ja, we hebben ze trouwens met veel plezier een weekend opgevangen en weken tijd in de voorbereidingen gestoken, een dankjewel volgt wel op één van de 40 volgende vergaderingen dan zeker ?

Nvdr: Ze vallen niet altijd op, maar er zitten ook een behoorlijk aantal goede griezels tussen hoor! Daarbij produceren ze op één of ander manier wel schitterende, enthousiaste, geweldige kleine griezeltjes!

Familieuitstapjes

Als er nu één ding in het leven is wat het allerbelangrijkste is qua kennis, dan is het toch wel de kennis over de zwakke plekken van je ouders.
Af en toe moet je eens testen of het nog werkt, maar nog nniet veel hebben men lieve glimlach, knipperende ogen en de woorden ‘allerliefste papa’ me in de steek gelaten wanneer ik iets wilde gedaan krijgen. Ben ik trouwens niet zo in de moed om me te veranderen in een poeslieve dochter verstop ik me gewoon achter mijn virtueel schermpje en sms ik eens wat meer x-jes of een zie je graag achter mijn bericht. Geloof me, het zijn magische woorden die wonderen kunnen veroorzaken.

Nu als ik echt geen kans op falen wil moet ik de methode gebruiken die me nog nooit in de steek heeft gelaten de befaamde ‘familieuitstap’-methode. Als er bij mijn papa één toverwoord bestaat is het wel familieuitstap. Dus als ik hoor dat U2 naar België komt bedenk ik me ‘Let’s try it’.
“Papa”, allerliefste laat ik achterwege aangezien ik het magische toverwoord hier kan inschakelen dus ik toch al niks meer te vrezen heb, “ik had zo eens een ideetje, volgend jaar, 3 dagen naar je verjaardag, komt U2 naar België, wat eeehm dacht je van eehm er een familieuitstapje van te maken ?”. Oké, ik wist dat het toverwoord me ging helpen maar dat ik direct een “Wat een superidee!” naar me toe gegooid kreeg was echt wel het laatste wat ik verwachtte.
Nu had ik natuurlijk ook een heel proces geactiveerd, papa die een week druk bezig met alles te onderzoeken hoe hij die familieuitstap moet regelen, waar en wanneer moet hij die kaarten toch kopen ?

Als ik zaterdagmorgen om half 11 wakkerschrik van een ‘YES’ aan een gevaarlijk hoog aantal decibels die door het huis galmt denk ik dat er iets ernstigs is gebeurd. Oké, yes is een positief woord, maar niemand roept om iets positief zo verschrikkelijk hard, of toch wel ?
Want er klinken nog enkele yessen, aan een gelukkig lager aantal decibels, tot in mijn slaapkamer. Nu toch wakker en wel wat nieuwsgierig sluip ik nog halfslapend naar beneden om toch maar eens te gaan checken wat dat grote nieuws is. “Wat is er yesyesyes ?” “De volgende familie-uitstap is yesyesyes”, nog maar juist wakker probeer ik alles op een rijtje te zetten ” Dus we gaan…” “Jaja de hermansen gaan volgend jaar U2 een bezoekje brengen, weliswaar, met HEEL het gezin!”.
Het is een once in a lifetimer wat ik nu ga zeggen maar
ik kijk enorm uit naar ons volgende familie-uitstapje!

Winterblues

“Charlotte, wanneer kom je nog eens met een lief thuis ?” klinkt het vanuit de keuken. “Binnen 2 maanden, 1 week en 6 dagen, mama” roep ik terug. “Oké, het staat in mijn agenda” brult Ans er doorheen. ” Ze zijn precies moeilijk te vinden hé tegenwoordig”, mama weer. Doe ik me dan zo zielig voor vraag ik me af ? Alsof ik hopeloos opzoek ben en maar niet van het straat geraak, terwijl schrijf ik de deadline in mijn agenda die ik van men zussie heb gekregen om met een lief thuis te komen, 9 december 2009. “Misschien is die Michiel wel iets voor jou? ” “Mama ik moet wel heel hopeloos klinken als je me al gaat koppelen aan jongens die je nog niets eens gezien hebt”. Maar zo gezegd, zo gedaan. Ik vertrek naar het befaamde café Kalifornia voor mijn wekelijkse maandagdate met Michiel. Nog maar half zittend krijg ik een eerste sms ‘Ansie zus: Hoe ist met de michel ?’, Michiel denkt bij zichzelf ‘haha zullen we daar eens genante situaties creëren’ en stuurt stiekem terug: ‘We zijn samen’. Nu weet Michiel niet dat er voor de familie Hermans wel wat meer nodig is om genante situaties te doen ontstaan, daarbij weet hij ook niet wat hij in gang heeft gezet. Biepbiep ‘Ansie zus: ‘Neeeeeee wacht tot 9 december’, 2 minuten later telefoon: “Alé Charlotte wacht toch nog ffkes, geeft dat wat tijd dan gaat dat allemaal beter gaan en dan op de 9de zorgt ge da ge samen zij”, nog half overdonderd door het feit dat ik liefdesadvies krijg van mijn 15-jarig zusje klinkt het volgende berichtsignaal al weer ‘ Nee, komaan. Ge kunt kieze, michel of ik ?’. Michiel die ondertussen wat verbaasd zit te kijken naar een voor hem onbekende manier van omgaan van zussen begint zich toch wat te ergeren in het ‘Michel-gedoe’. BiepBiep ‘Nee, ik denk da onze vriendschap dan hier eindigt’, toch wel wat geschrokken stuur ik haar dat ze onze zusterliefde nooit zal kunnen verbreken, ‘Ik ga slape, laat mij me rust ……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….. Love yah.
Oef, de laatste woorden redden me, ze houdt nog steeds van me, en ja ik geef toe, ik besluit te wachten tot 9 december en om 23u stap ik de Kali buiten, nog steeds zonder lief.
Dus wie voor 9 december dit leest en zich geroepen voelt mag me steeds eens bezoeken.
Want ook al denk ik bij elk ruzieënd koppel dat ik zie, bij elke vriendin die weer eens zaagt over haar lief en bij elk koppel dat uiteen gaat, ‘wat ben ik blij dat ik vrijgezel ben’.
Nu ik hier zo alleen zit, zelfs mijn zusje die me heeft verlaten, voel ik de winterblues toch stiekem naar boven sluipen en begin ik er over te twijfelen om toch niet even te polsen bij men zusje dat we die deadline toch niet kunnen vervroegen… en in de tijd dat ik al mijn moed bijeen sprokkel om dit aan dat 15-jarig gedrocht waar ik zoveel van hou te vragen hoop ik dan ook nog eens de jongen tegen te komen die zich ook ergert aan ruziemakende, uiteengaande, zagende koppels maar toch ook wel een beetje op kijkt tegen die eenzame vieze koude winter…

Busperikelen in mijn hoofd

Als ik dinsdag met wat tegenzin op mijn bus richting cinema sta te wachten doet een buitenlandse man op leeftijd een poging om contact met me te leggen. “Hey, alles goed ?”, ik beantwoord met een hoofdknik en “ja”. Tegelijkertijd voel ik me al schuldig, kan ik nu niet wat vriendelijker zijn ? Maar ik moet toegeven soms overheersen er onbewuste vooroordelen bij mij, onvriendelijk zal ik niet zijn maar ik geef toe dat ik verwachtte dat er wel een opmerking over mijn uiterlijk of telefoonnummer zou volgen. Als de man een poging doet om een uitgebreider gesprek te starten besef ik dat mijn vooroordelen vooroordelen zijn en ga ik in op de man zijn pogingen een sociale babbel te doen. De sociale babbel blijkt toch wat moeilijker te gaan dan verwacht aangezien de man zijn nederlands niet zoveel verder reikt dan “Hey, alles goed ?”. Maar omdat de man echt wel vast besloten is om de sociale babbel voort te zetten en ik daar ondertussen volledig voor open sta besluit hij me duidelijk te maken waar hij in Boechout werkt. Hij blijkt in de buurt te werken, maar toch niet naast me zoals ik eerst denk. Wanneer ik na enige tijd de woorden woorden “dood” en “meisje” in één zin versta begrijp ik dat het over de serres van Hendriekes papa gaat. Dapper bijt ik mijn tranen weg om de conversatie voort te kunnen zetten. Want over het ongeval kan ik praten, maar het woord ‘dood’ maakt het altijd zo echt. Net zo echt als mijn verdriet, dat ik niet aan deze man wil laten zien. Waarom niet ? Denk ik dat de man zich ongemakkelijk gaat voelen ? Voel ik me te ongemakkelijk ? Ik vraag me tegelijkertijd zelf af dat deze man misschien al gehard is en meer zo’n dingen in zijn leven heeft meegemaakt, en dat het wel enorm ‘chique’ is van die man dat ook hij dan door zoiets nog gechoqueerd is. In ieder geval denk ik zelf niet dat de man heeft begrepen dat ze ook een vriendin van me is, maar de pijnlijke situatie wordt doorbroken door de bus die voor één enkele keer eens op tijd komt. In de bus schiet mijn schitterend geweten weer eens in gang en draait op volle toeren terwijl mijn gesprekspartner iemand heeft gevonden waarmee hij kan converseren in zijn moedertaal. Ik vraag mezelf af waarom ik het in godsnaam nodig vind om altijd eerst af te wachten of buitenlandse mannen gewoon een sociale babbel willen doen of dat ze mijn nummer willen ontfutselen. Beschaamd besef ik dat die man waarschijnlijk op weg is naar zijn vrouw en kinderen en dat als er een blanke man voor mij had gestaan die even ‘erg’ op leeftijd was, dat ik er dan zelfs niet bij had nagedacht. Leuk vind ik het niet om mezelf met mijn ingedrongen vooroordelen te confronteren maar het helpt me wel om ze op zij te zetten. Ik denk er nog bij dank je meneer om weer eens wat vooroordelen uit dat benauwde hoofd van me weg te werken, stap van de bus en kijk nog eens achterom om vriendelijk en glimlachend ‘tot ziens’ te zeggen. Ik ben al twee meter verder als de man me terugroept, volledig vrij van vooroordelen en gedachten stap ik terug om dag te zeggen. Ik krijg het compliment dat ik mooi, goed en niet-racistisch ben. Gevolgd door de vraag naar mijn nummer. Een ‘waarom-vraag’ vind ik wel geplaatst als een minstens 40-jarige man dit vraagt, dus op vriendelijke toon vuur ik ze af. Nog eens de rij complimenten die voorbij komt, maar die vind ik niet zo als geldige reden klinken. Dus ‘bedankt, maar wat ga je met mijn nummer doen ?’. ‘Misschien kunnen we zaterdag of zondag iets gaan drinken ?’. Ik heb al mijn vooroordelen uit de weg geschoven, maar het principe dat ik met onbekende 40-jarige mannen niet zomaar op café ga heb ik wel laten gelden, dus excuseer meneer, was u huidskleur blank geweest en u nederlands perfect had ik u net hetzelfde vertelt.

Kinderdromen

Lotte haar lievelingssport is zemmen en ze leest enorm graag Alice in Wonderlant, haar lievelingszanger is Sam Gooris en de mooiste film vindt ze de 101 dalmasiër. Haar lievelingsdier is een wit konijn, geen bruin, geen zwart maar een wit. Lotte is ook dol op haar poes.
Emilie zou later graag barbie worden. Spijtig genoeg heeft Emilie bruin haar.
Ans Brants wordt later meisje van de trein.
Mijn broer ziet het wel zitten om baker te worden. Hij houdt trouwens niet van stinkdieren.
Anne haar mooiste herinnering aan mij is dat ik samen met haar in het touw spring en ze zou graag dierenarts worden, iets wat me nogal moeilijk lijkt met een opleiding rechten.
Rebecca is enorm blij dat ik haar frindin ben en haar lievelingszanger is barbie, benieuwd welke liedjes ze goed vindt van barbie. Hendrieke zou graag kleuterjuffrouw worden, al weet ik dat die droom ondertussen veranderd was naar stewardess.
Seppe wordt later wetenschapper, benieuwd of hem dat lukt via de muziekacademie.
En Rik houdt niet van zijn broer.
Stefanie is dol op jort en houdt niet van trutten. Oeioei als Stefanie ooit te weten komt dat Jort ondertussen samen woont met een Lise.
En ik had vroeger blijkbaar een vriendschapsboekje van barbie…

got addicted to your light

Gisteren, toen ik in een auto zo wat aan de andere kant van België leek te zitten, keek ik uit het raam, en besefte ik dat ik je ook hier niet zou zien. Dat ik heel de wereld kon rond reizen maar dat ik je nergens zou vinden. Zien is misschien een fout woord, ik zie je namelijk elke dag op foto’s, heel de dag door in herinneringen, niet dat dat valt te vergelijken met jou in het echt zien. Je schaterlach erbij horen en gewoon u nog is vastpakken. Niet dat ik je zo enorm veel vastpakte, we hadden elkaar graag, althans dat denk ik toch, maar nog elke week ben ik bezig met mezelf tegenover jou te plaatsen. Ik kende je al lang en sommige periodes hadden we meer contact, soms minder. De laatste tijd minder, zo twijfelde ik om je te vragen op mijn verjaardagsetentje, en heb ik dit uiteindelijk niet gedaan. Het is de eerste keer dat ik dit neerschrijf en ik weet dat je me het niet kwalijk neemt, maar toch is het zo één van die kleine dingen waar ik spijt van blijf hebben, die toch af en toe een licht schuldgevoel creëren en die me bij doodgewone situaties af en toe wat harder doen nadenken. Niemand spreekt het uit maar bij iedereen voel je schuldgevoelens hangen, voel je vragen hangen over hoe hier met om te gaan. Maar lieve meid zelf jij zou hier geen antwoord op hebben. Toen ik me dus gisteren al deze bedenkingen maakte kreeg ik weer die pijn, die er in het begin ook was en vroeg ik me af in hoeverre ik dit heb kunnen plaatsen, of ik dit heb kunnen plaatsen. Iets wat natuurlijk helemaal niet nodig is, aangezien we nog maar vijf maand verder zijn… Nog maar… voor sommige dingen lijken vijf maanden zolang, voor sommige lijkt het niets. Jouw vijf maanden niet zien is lang, maar toch lijkt het nog alsof alles gisteren is gebeurd. Velen van ons zeggen ‘het leven gaat voort, maar dat van ons blijft stilstaan’, ik ben vaak één van deze velen. Maar soms vraag ik me ook af of we dit niet zelf proberen, of we allemaal niet gewoon bang zijn om voort te gaan, bang om anderen het gevoel te geven dat we jou vergeten, wat niemand van ons ooit zal doen, je aanwezigheid is nog elke dag te voelen. Bang dat het mogelijk is dat dit zich ooit zou herhalen, maar daar denk ik liever niet aan, al doe ik het wel elke dag… . Bang dat één van ons toch de weg kwijt raakt, al durf ik niet te zeggen dat dit nog niet gebeurd is. Het is soms grappig om te zien hoe zorgend we allemaal zijn voor elkaar en ons zo sterk voor doen terwijl we onderhuids aan het sterven zijn, niet de gepaste woorden, maar misschien gebruik ik ze wel expres, omdat deze versprekingen al zoveel pijnlijke maar ook grappige momenten hebben opgeleverd. Grappige momenten zijn trouwens hetgene wat ons sterk houdt baby, in het begin kon ik niet aan je denken zonder tranen die over mijn wangen rolde maar deze tranen maakte vaak, bijna altijd plaats voor een enorme glimlach omwille van al de grappige momenten die jij ons hebt gegeven. We hebben jou nodig om ons hier doorheen te trekken, u grappige stoten, onverwachte uitspraken, … Jij moet ons hier door sleuren meid, en ik weet dat je dat aan het doen bent.
Wat een onsamenhangend geheel is deze tekst geworden, maar zo voelt het tegenwoordig ook wat in mijn hoofd aan. Ik zou het weet ik hoeveel dubbele van deze tekst nog kunnen schrijven, als je je bedenkt hoeveel ik aan je heb gedacht de laatste 5 maanden. Maar soms bedenk ik me wel eens dat je al ons gezaag wat beu wordt, dat je liever luistert naar wat er hier allemaal in Boechout gebeurd, al weet je dat maar al te goed aangezien je er nog steed bij bent.
Lieve Hendrieke, ik mis je zo enorm hard, iedereen mist je zo enorm hard, weet gewoon dat je niet vergeten zal worden, nooit, dat je nog elk moment van de dag bij ieder van ons bent en dat wat is gebeurd nooit had mogen gebeuren.
En misschien moest je inderdaad wel eeuwig jong blijven, van geest was je dat zoiezo altijd gebleven, maar we hadden je zo graag allemaal met ons oud zien worden.

De Menense Awards

Gisteren waren het zoals u wel weet de befaamde TMF-awards. Maar wat u waarschijnlijk niet weet is dat er een klein dorpje ergens aan de andere kant van België zich zo belangrijk waande om voor zichzelf de Menense awards op te richten, jawel Menen. Het zou kunnen dat u hier een kleine toets sarcasme zou horen, maar ik moet toegeven dat ik op Boechout, het grootste boeregat met de meeste sterallures, ook ongelofelijk fier ben. Ik zou bijvoorbeeld een award aan onze Jaak uitreiken, onze dorpsgek die eigenlijk na lang onderzoek helemaal niet ONZE dorpsgek blijkt te zijn, aangezien hij overal verschijnt. Ik zou een award uitreiken aan café kalifornia dat de beste cocktails maakt van Boechout en oud en jong samenbrengt. Ik zou een award uitreiken aan St. Gabriël, de school waar ik jaren op heb geklaagd maar die er toch maar voor heeft gezorgd dat mijn verdere schoolcarrière vlot verloopt. Maar soit, we wijken af, want het punt is dat ik dit nooit echt zou doen, in Menen dus wel, als ik het goed begreep ging het enkel om de handelszaken en werden de persoonlijke toetsen er wat uitgelaten.
Nu het was niet het concept van de awards dat ik zo grappig vond, maar het concept van mensen die veel te veel geld betalen voor een feest en zich dan ineens koningen en koninginnen wanen. Hapjes niet aannemen om niet te gulzig over te komen, geen moeite doen om uit de weg te gaan voor mensen (ja wij) met overvolle plateau’s, oesters eten ook al lusten ze dit helemaal niet, … Wat nog grappiger is, is dat eens de mensen verrijkt worden met drank het chicce er wat meer afgaat en de ware aard wat meer naar boven komt. Oké ik geef toe, ik heb al erger meegemaakt, in walibi slaagde de mensen er in de aardappelen met hun handen uit mijn buffet te verwijderen omdat ze te ongeduldig waren, maar toch zag je hier soms onder de getruceerde laagjes ‘chicheid’ de boersheid eens piepen. Een vrouw die het nodig vindt om een fles water bruut uit iemands handen te trekken, omdat ze anders helemaal (ja toch wel zeker vijf meter geloof ik…) naar de bar moet wandelen. Een man die heel het kot bijeen roept omdat zijn (gratis) fles champagne is verdwenen, mensen die zich zoveel macht wanen dat ze vinden dat ze zich dan ook zo maar achter de bar mogen wanen… En de grootste boer van al die wel het meeste sfeer bracht was de enige echt Coco Junior. Een geweldig optreden met de meest degoutantste, platvloerse opmerkingen er tussen gegooid. Meneer Junior u bent er in geslaagd de laag chicheid weg te spelen, proficiat daarvoor. U hebt mijn avond draaglijk gemaakt door de vieze blikken van omhooggevallen boeren te laten versmelten met de geweldige songs dat u speelde! Maar toch was ik ongelofelijk blij dat ik om 2u het gebouw (een sporthal, kwestie van zo chique mogelijk te gaan) te mogen verlaten.
En stiekem vind ik dat ik wel een Menense award heb verdiend… En de zatte Menense man stemde hier met in!

Tonight Tonight!

Vrijdag, 23u30, Sportpaleis. Met een hele meute verlaat ik voldaan het sportpaleis. Tot mijn grote verbazing met een stem. Milk inc heeft zichzelf weer overtroffen en deed het sportpaleis jumpen, dansen, luidkeels mee brullen en zijn handen gebruiken.
Lelijke mensen, mooie mensen, kale mensen, harige mensen, vierjarigen, tienjarigen, zestienjarigen tot vijftigjarigen en ouder, allemaal waren ze vertegenwoordigt. Allemaal gingen ze uit hun dak, bij de één was dit al wat flaterender dan bij de ander.
Bij het verlaten probeerde de massa ons mee te sleuren in het hol van de tijger, ook wel eens de trappen naar de tram genoemd, ja weer dat gemis naar de trein. Maar we stampten, sloegen en vochten ons los uit deze massa om ons naar de overkant te begeven waar er nog een tram vertrok, eentje waar we met tien in plaats van met duizend op zaten.
Deze tram vervoerde ons richting ons nieuwe avontuur, want als je jong bent is het namelijk verplicht om meer dan één ding op een avond te doen.
Dus op naar oktopussy, weer een zelfde fantastische scoutsparty met een grote vertegenwoordiging van veertienjarigen die niet meer op hun benen kunnen staan. Wie zijn ze, wat doen ze en waarom doen ze het ? Als ik langs ons scoutslokaal fiets waar onze deur is ingetrapt vraag ik me dit toch wel even af.
Hej, een deur intrappen, een paar bakken bier en een radio stelen, niet mijn ding, niet te verdedigen door mij, maar misschien is er ergens wel een logica te vinden. Een deur intrappen en de bakken bier, de radio en nog waardevolle spullen laten staan ? Nee, ik vind de logica niet. Lieve jeugd van tegenwoordig, want zo moeten wij hen misschien al beginnen noemen, al hoopte ik altijd eeuwig jong te blijven en reken ik mezelf met mijn negentien jaar toch ook nog wel een beetje tot de jeugd, deze logica kan ik niet meer volgen. Maar toch lieve jeugd van tegenwoordig, dankjewel dat ik tot 5u ’s morgens aan de lokalen op politie heb mogen wachten toen jullie waarschijnlijk jullie bed voorzagen van een mooi laagje kots, tot de volgende Boechoutse party!

Beveiligd: Bus epileptica

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

Wachtwoord:

Concurrentie aan mijn papa…

Vorig jaar was het weer even tijd voor één van die afschuwelijke familieraden. Papa had groot nieuws te vertellen. Charlotte, Ans en Lukas, ik moet jullie iets bekennen. We waren nog maar net over het ‘papa heeft facebook’-trauma geraakt en daar kwam dan het nieuwe trauma, het ‘jullie papa heeft een blog aangemaakt’-trauma. Nu ga ik niet zeggen dat ik het verschrikkelijk vond dat we weer een reden bij hadden om ‘papa zit in zijn midlifecrisis’-mopjes te maken, maar toch overvalt je altijd even dat gevoel van schaamte. Wat erger was, was dat mijn naam af en toe op die blog verscheen. Wat nog erger was, was dat ik moest toegeven dat mijn papa eigenlijk wel behoorlijk goed schreef en dat die blog dan ook nog behoorlijk wat succes had. Mijn papa had wel verzachtende omstandigheden, hij zou na een jaar stoppen met bloggen. Yeah right papa, nu eens zien of je de concurrentie aandurft of je er toch echt mee stopt, want mijn geweldige Plantijn Hogeschool heeft me zowat verplicht een blog aan te maken.
Bij deze wil ik het eerste berichtje van mijn blog aan mijn papa opdragen, die in tegenstelling tot mij, enorm fier gaat zijn dat hij al in het eerste berichtje op de blog van zijn dochter wordt vermeld.
Papa nog veel succes met je treinverhalen en met het stiekem lezen van je dochters blog!